Ta chwila przypomniała, że wolność słowa nie jest przywilejem, lecz jednym z podstawowych praw człowieka – i że wciąż zbyt wielu dziennikarzy płaci za obronę prawdy własną wolnością, zdrowiem, a niekiedy także życiem.

Mzia Amaglobeli – dziennikarka, której nie udało się uciszyć

Mzia Amaglobeli należy do najbardziej rozpoznawalnych przedstawicielek niezależnego dziennikarstwa w Gruzji. Jest współzałożycielką i dyrektorką portali Batumelebi i Netgazeti, które od lat patrzą władzy na ręce, ujawniają przypadki nadużyć oraz opisują sprawy istotne dla gruzińskiego społeczeństwa.

Dziennikarka została dwukrotnie zatrzymana w nocy z 11 na 12 stycznia 2025 roku podczas protestu przed siedzibą policji w Batumi. Za pierwszym razem zarzucono jej umieszczenie naklejki informującej o planowanym strajku generalnym. Po zwolnieniu zatrzymano ją ponownie – tym razem w związku z incydentem, podczas którego spoliczkowała komendanta policji w Batumi, Irakliego Dgebuadzego.

Według organizacji broniących praw człowieka do zdarzenia doszło w atmosferze agresywnych działań policji wobec protestujących. Amnesty International informowała również o nagraniu, na którym słychać kierowane pod adresem dziennikarki groźby o charakterze seksualnym. Zarzuty dotyczące niewłaściwego traktowania Amaglobeli przez funkcjonariuszy nie zostały należycie wyjaśnione.

Siedem miesięcy w areszcie i dwa lata więzienia

Mzia Amaglobeli spędziła w areszcie niemal siedem miesięcy, oczekując na rozstrzygnięcie sprawy. Sąd wielokrotnie odrzucał wnioski o zastosowanie wobec niej środków innych niż izolacja, mimo pogarszającego się stanu zdrowia.

W proteście przeciwko zatrzymaniu dziennikarka rozpoczęła głodówkę, którą prowadziła przez 38 dni. Jej stan stał się na tyle poważny, że konieczna była hospitalizacja. Nie odzyskała jednak wolności.

6 sierpnia 2025 roku Sąd Miejski w Batumi uznał ją za winną stawiania oporu, stosowania groźby lub przemocy wobec funkcjonariusza publicznego i skazał na dwa lata pozbawienia wolności. W listopadzie 2025 roku sąd apelacyjny utrzymał wyrok w mocy.

Organizacje dziennikarskie i obrońcy praw człowieka uznali karę za rażąco nieproporcjonalną, a sprawę – za motywowaną politycznie. Komitet Ochrony Dziennikarzy (Committee to Protect Journalists, niezależna organizacja non-profit działająca na całym świecie, z główną siedzibą w Nowym Jorku) zwrócił uwagę, że nie przeprowadzono odpowiedniego dochodzenia w sprawie zarzutów dotyczących bezprawnego zatrzymania i niewłaściwego traktowania dziennikarki.

W więzieniu traci wzrok

Pobyt w areszcie i zakładzie karnym dramatycznie odbił się na zdrowiu Mzii Amaglobeli. Dziennikarka cierpi na postępującą chorobę oczu, a jej wzrok uległ znacznemu pogorszeniu. 

Według Amnesty International sprawność jednego oka spadła do około 10 procent, natomiast w drugim pozostała jedynie szczątkowa zdolność postrzegania światła. Organizacja ostrzega, że bez odpowiedniego leczenia Amaglobeli może całkowicie stracić wzrok. Amnesty International apeluje o zapewnienie jej specjalistycznej opieki medycznej oraz uwolnienie.

Świat domaga się uwolnienia Mzii

Sprawa Amaglobeli stała się jednym z najgłośniejszych symboli walki o wolność mediów w Gruzji. Jej aresztowanie i wyrok potępiły między innymi Amnesty International, Międzynarodowa i Europejska Federacja Dziennikarzy, Komitet Ochrony Dziennikarzy, PEN International oraz liczne organizacje społeczne i dziennikarskie.

6 sierpnia 2025 roku przedstawicielstwo Unii Europejskiej oraz 24 misje dyplomatyczne – w tym ambasady Polski, Szwecji, Litwy, Francji, Kanady i Wielkiej Brytanii – potępiły „nieproporcjonalny i motywowany politycznie” wyrok. Dyplomaci zwrócili uwagę na pogarszający się stan zdrowia dziennikarki oraz rosnącą presję wywieraną na redakcje Batumelebi i Netgazeti. Zaapelowali o jej natychmiastowe uwolnienie.

Sprawa została również skierowana do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Mzię Amaglobeli reprezentuje Gruzińskie Stowarzyszenie Młodych Prawników – GYLA.

Wspólna Nagroda Sacharowa

W 2025 roku Mzia Amaglobeli i Andrzej Poczobut zostali wspólnie uhonorowani Nagrodą im. Andrieja Sacharowa za Wolność Myśli – najwyższym wyróżnieniem Parlamentu Europejskiego w dziedzinie praw człowieka.

Nagrodę przyznano im za odważną walkę o wolność słowa oraz demokratyczną przyszłość Gruzji i Białorusi. Podczas ceremonii w Parlamencie Europejskim odczytano przesłanie uwięzionej dziennikarki:

„Przyjmuję tę nagrodę w imieniu moich kolegów – dziennikarzy, którzy walczą dziś w Gruzji o ocalenie dziennikarstwa”.

Amaglobeli podkreśliła, że niezależni dziennikarze pracują po to, aby głos protestujących obywateli Gruzji został usłyszany, a prawda nie została przemilczana.

Andrzej Poczobut: wolność dla Mzii Amaglobeli

W pierwszą rocznicę wydania wyroku Andrzej Poczobut przypomniał w mediach społecznościowych o losie gruzińskiej dziennikarki:

„Rok temu sąd w Gruzji skazał znaną gruzińską dziennikarkę Mzię Amaglobeli na dwa lata więzienia. Stała się ona jednym z symboli walki o wolność słowa i demokrację w Gruzji. Dziś Mzia nadal przebywa za kratkami.

W 2025 roku ona i ja otrzymaliśmy wspólnie Nagrodę Sacharowa przyznaną przez Parlament Europejski. Gdy dowiedziałem się o tym wyróżnieniu, będąc jeszcze w więzieniu, myślałem, że to Mzia jako pierwsza odzyska wolność – biorąc pod uwagę długość naszych wyroków – i że to ona, po zwolnieniu, będzie mówiła: »Wolność dla Andrzeja Poczobuta«.

Ale stało się inaczej.

Dlatego kiedy przyjmowałem nagrodę i przemawiałem w Parlamencie Europejskim, powiedziałem: »Wolność dla Mzii Amaglobeli«.

Dziś, w rocznicę jej skazania, powtarzam: »Wolność dla tej odważnej i niezłomnej kobiety! Wolność dla wszystkich walczących o wolność i demokrację w Gruzji!«”

Dlaczego sprawa Mzii jest ważna dla ŚSMP?

Mzia Amaglobeli nie jest dziennikarką polonijną i nie działa w środowisku polskiej diaspory. Jej sprawa ma jednak dla Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych fundamentalne znaczenie.

ŚSMP wspiera niezależne dziennikarstwo i upomina się o prawo do swobodnego informowania wszędzie tam, gdzie jest ono zagrożone. Wolność słowa nie kończy się bowiem na granicach państw, narodów ani środowisk zawodowych.

Los Mzii Amaglobeli przypomina, że wolne media nie są dane raz na zawsze. Każde uwięzienie dziennikarza za wykonywanie jego pracy, każde zastraszanie redakcji i każda próba podporządkowania informacji interesom władzy są uderzeniem w podstawy demokratycznego społeczeństwa.

Solidarność z Mzią jest wyrazem przekonania, że obrona wolnych mediów stanowi wspólną sprawę Polaków, Gruzinów, Białorusinów i wszystkich ludzi, dla których prawda, prawa człowieka i demokracja pozostają wartościami nadrzędnymi.

Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych przyłącza się do międzynarodowych apeli o natychmiastowe uwolnienie Mzii Amaglobeli.

Wolność dla Mzii Amaglobeli!

Wolność dla wszystkich prześladowanych dziennikarzy!

Był listopadowy poranek. Powietrze w Radomsku miało charakterystyczny zapach wilgoci i
dymu z pierwszych pieców. Dla większości ludzi był to zwyczajny, chłodny dzień. Dla Filipa
ten zapach okazał się pierwszym dowodem, że naprawdę wrócił. Po latach człowiek
rozpoznaje ojczyznę nie po tablicach z nazwami miejscowości ani nie po języku, lecz po
drobiazgach, których nie zauważa się na co dzień. Po mokrym asfalcie, zapachu piekarni
Łyczki otwieranej o świcie, po ciszy małych dworców i dźwięku autobusów, które brzmią
inaczej niż w Birmingham. Tych rzeczy nie da się przewieźć w walizce. Trzeba je sobie
przypomnieć.

Jeszcze tydzień wcześniej Filip zamykał biuro swojej firmy. Na drzwiach wciąż wisiała
tabliczka z nazwą Sterling Food Engineering Ltd, a na ścianie mapa Europy, na której wiele
lat wcześniej ktoś wbił czerwoną pinezkę w środek Polski. Kiedy księgowa zapytała,
dlaczego właśnie tam, Filip przez chwilę patrzył na mapę, jakby szukał odpowiedzi w siatce
współrzędnych. W końcu uśmiechnął się tylko i powiedział: „Żebym nie zapomniał, w którą
stronę jest dom”.

W 2026 roku w sterling Food pracowali Anglicy, Polacy, Litwini i Rumuni. Każdy miał
własną historię emigracji, ale niewielu mówiło o powrocie. W świecie, w którym sukces
mierzy się kolejnymi kontraktami, wzrostem obrotów i liczbą zatrudnionych, zamknięcie
dobrze prosperującej firmy wydawało się decyzją co najmniej nierozsądną.

- Zwariowałeś? - usłyszał od jednego z kontrahentów, gdy podpisał umowę sprzedaży spółki.
- Przecież masz tutaj wszystko.

To zdanie wracało do niego przez kolejne dni. Rzeczywiście miał wiele. Zaczynał od pracy w
magazynie, gdzie pierwszego dnia brygadzista wskazał mu regał i powiedział dwa słowa,
których wtedy ledwie rozumiał. Z czasem nauczył się języka, zdobył kwalifikacje, a później
wraz z dwoma wspólnikami założył przedsiębiorstwo produkujące elementy dla przemysłu
spożywczego. Firma rosła powoli. Najpierw wynajęty magazyn, później własna hala,
pierwsze kontrakty, kolejni pracownicy. Po piętnastu latach zatrudniali kilkanaście osób i
eksportowali swoje produkty do kilku krajów Europy. Z zewnątrz wszystko wyglądało jak
historia, którą mówcy motywacyjni lubią przedstawiać na dowód, że ciężka praca zawsze
prowadzi do sukcesu.

Ale bilans życia Filipa nie przypominał bilansu przedsiębiorstwa. Były w nim pozycje, które
nie dawały się wpisać ani po stronie aktywów, ani kosztów. Kiedy Filip opowiada o latach w
Birmingham, najczęściej nie wspomina wysokości obrotów ani liczby klientów. Zatrzymuje
się przy czymś zupełnie innym.

- Najbardziej zazdrościłem ludziom w Polsce tego, że mogli pojechać do matki na niedzielny
obiad - mówi cicho. - Ja za każdym razem musiałem najpierw kupić bilet na EasyJeta.

To zdanie brzmi zaskakująco zwyczajnie. Nie ma w nim wielkich słów o patriotyzmie ani
tęsknocie za ojczyzną. Jest codzienność. Właśnie ona najczęściej decyduje o największych
życiowych wyborach. Człowiek wyjeżdża dla pieniędzy, ale wraca z powodów, których nie da
się przeliczyć na żadną walutę.

Niedzielne obiady przez pierwsze lata wyglądały tak samo. Matka Filipa nakrywała stół dla
całej rodziny, a potem, niemal odruchowo, wyjmowała z kredensu jeszcze jeden talerz.
Dopiero po chwili odkładała go z powrotem. Nikt o tym nie mówił. Ojciec udawał, że nie
zauważa. Siostra zmieniała temat. Tylko matka przez kilka sekund patrzyła na puste miejsce
przy stole, jakby sprawdzała, czy przypadkiem nie wydarzył się cud.

Z czasem przestała nakrywać dla niego. Nie przestała jednak gotować jego ulubionego rosołu.
Mówiła, że łatwiej ugotować litr więcej niż przyzwyczaić się do tego, że syn mieszka tysiąc
sześćset kilometrów dalej. W zamrażarce zawsze czekał pojemnik z podpisem „dla Filipa”.
Czasem zabierał go podczas świąt. Częściej zostawał do następnej wizyty.

Kilka dni przed odlotem Filip po raz ostatni zamknął drzwi biura. Prawnik pogratulował mu
korzystnej sprzedaży przedsiębiorstwa, wspólnicy uścisnęli dłoń, a on długo siedział w
samochodzie na pustym parkingu. Patrzył na budynek, który przez piętnaście lat był centrum
jego zawodowego świata. Nie miał poczucia porażki. Nie czuł też triumfu. Dopiero po chwili
zrozumiał, że sprzedaje wyłącznie firmę. Wiedzy, doświadczenia, nawyków i sposobu
myślenia sprzedać się nie da. To właśnie one miały wrócić z nim do Polski. I to one miały się
okazać najtrudniejszym importem.

Trzy miesiące po powrocie Filip Wolski stał przed halą produkcyjną na obrzeżach Radomska.
Budynek pamiętał jeszcze lata dziewięćdziesiąte minionego wieku. Tynk odpadał miejscami
całymi płatami, a zardzewiała tablica z nazwą poprzedniej firmy wisiała przekrzywiona nad
bramą. Pośrednik nieruchomości przepraszał za jej stan, ale Filip nie słuchał. Patrzył na
przestrzeń. Nie widział tego, co było. Widział to, co mogło się tu wydarzyć.

- Bierze pan? - zapytał właściciel.
- Jeszcze nie wiem - odpowiedział.

Skłamał. Wiedział od chwili, gdy wszedł do środka.
Przez piętnaście lat nauczył się jednego - przedsiębiorca nie kupuje ścian. Kupuje
możliwości.
Kilka tygodni później w hali pojawiły się pierwsze maszyny. Nie były nowe. Część
sprowadził z Anglii, część kupił od likwidowanych zakładów w Polsce. Najtrudniejsze
okazało się jednak nie ustawienie produkcji, lecz zbudowanie zespołu. W Birmingham ludzie
przychodzili do pracy kilka minut przed rozpoczęciem zmiany. W Polsce jedni pojawiali się
pół godziny wcześniej, inni kilka minut po czasie. Nie to jednak najbardziej go zaskoczyło.

- Szefie, jak pan chce, żebyśmy to zrobili? - zapytał któregoś dnia jeden z pracowników.

To było zwykłe pytanie. Filip słyszał je wielokrotnie. Z każdym razem coraz bardziej
utwierdzał się jednak w przekonaniu, że właśnie w nim ukryta jest największa różnica między
jego dawnym i obecnym życiem zawodowym.

- A jak wy uważacie? - odpowiedział.

Zapadła cisza. Pracownicy spojrzeli po sobie z wyraźnym zakłopotaniem. Jakby nie byli
pewni, czy naprawdę wolno im mieć własne zdanie. W Anglii podobne pytanie rozpoczynało
dyskusję. W Polsce często ją kończyło.

Filip nie opowiada o tym z wyższością. Przeciwnie. Powtarza, że sam kiedyś był dokładnie
taki. Przez lata pracy w polskich zakładach przyzwyczaił się, że odpowiedzialność płynie z
góry na dół. Kierownik decyduje, pracownik wykonuje. Dopiero emigracja pokazała mu, że
dobrze zarządzana firma nie polega na wydawaniu poleceń, lecz na tworzeniu warunków, w
których ludzie chcą brać odpowiedzialność za własną pracę.

- Największą rzecz, jaką przywiozłem z Anglii, nie była technologia - mówi. - Było zaufanie.
Słowo „zaufanie” powraca w naszej rozmowie częściej niż „zysk”, „inwestycja” czy
„rozwój”. Filip twierdzi, że przedsiębiorstwo można wyposażyć w najnowocześniejsze
maszyny, ale jeśli ludzie boją się mówić o błędach, to prędzej czy później firma zacznie
przegrywać. W Birmingham nauczył się, że źle wykonany element nie był powodem do
szukania winnego. Był początkiem rozmowy o tym, jak nie dopuścić do podobnej pomyłki w
przyszłości.

Pierwszy taki moment w Polsce zapamiętał bardzo dobrze. Jeden z nowych pracowników źle
ustawił maszynę. Straty nie były duże, ale wystarczyły, żeby wszyscy w hali zamilkli. Filip
zauważył, że mężczyzna nie patrzy mu w oczy. Czekał na krzyk. Być może na
wypowiedzenie.

Pracownik miał na imię Paweł. Był zatrudniony dopiero od trzech miesięcy. Wcześniej przez
niemal rok szukał etatu. Żona pracowała na śmieciówce w sklepie spożywczym, starsza córka
przygotowywała się do matury, a młodszy syn od kilku lat wymagał kosztownej rehabilitacji

po wypadku. Paweł dobrze wiedział, że jedna decyzja przełożonego potrafi rozsypać nie tylko
zawodowe plany, ale życie całej rodziny.

Kiedy zobaczył uszkodzoną część schodzącą z maszyny, nie myślał o kosztach produkcji.
Pomyślał o racie kredytu, która przypadała za tydzień. O rehabilitacji syna. O tym, jak
wieczorem spojrzy w oczy żonie i będzie musiał powiedzieć, że znowu zaczynają od zera.
Dlatego podczas rozmowy z szefem wbił wzrok w podłogę hali.

- Pokaż mi, co się stało - Filip mówił spokojnie.

Przez chwilę Paweł nie ruszał się z miejsca.

- Nie będzie pan wpisywał nagany?
- Nie.
- Dlaczego?
- Bo bardziej interesuje mnie, jak sprawić, żeby to się nie powtórzyło.

Paweł wspominał później podczas którejś z firmowych wigilii, że pierwszy raz w życiu szef
zapytał go nie o to, kto zawinił, ale skąd wziął się problem.

Filip długo zastanawiał się nad tą sceną. Doszedł do wniosku, że najtrudniejszy import nie
dotyczył maszyn ani kapitału. Dotyczył sposobu myślenia. Maszynę można przewieźć
ciężarówką. Pieniądze przelać z jednego konta na drugie. Nawyk słuchania ludzi nie mieści
się jednak w żadnym kontenerze. Trzeba go budować od początku, każdego dnia, każdą
rozmową.
Wieczorami wracał do domu zmęczony bardziej niż wtedy, gdy zaczynał działalność w
Birmingham. Anna śmiała się, że znowu buduje firmę od zera. On odpowiadał, że nie buduje
firmy. Buduje miejsce, w którym ludzie będą chcieli zostać na dłużej.

I dopiero wtedy zrozumiał, że powrót do Polski nie skończył się na lotnisku. Samolot
wylądował kilka miesięcy wcześniej. On sam jednak wciąż jeszcze lądował.

Po roku od powrotu Filip Wolski przestał odpowiadać na pytanie, czy opłacało się wrócić. -To
zależy, jak to liczymy - mówił.

Ludzi najczęściej interesowały pieniądze. Pytali o przychody, podatki, koszty pracy, ceny
energii i liczbę zamówień. Chcieli wiedzieć, czy przedsiębiorcy w Polsce jest łatwiej niż w
Wielkiej Brytanii. Odpowiadał, że jedne rzeczy są prostsze, inne trudniejsze, ale po chwili
zmieniał temat. Miał wrażenie, że to nie jest najważniejsze pytanie. Najważniejsze brzmiało
inaczej: czy można naprawdę wrócić do miejsca, które przez piętnaście lat istniało już tylko
we wspomnieniach? I z czym do niego wracać?

Bo Polska, do której wrócił Filip, nie była tą samą, którą opuszczał jako
dwudziestokilkulatek. Zmieniły się miasta, drogi, urzędy i firmy. Zmienił się także on sam.
Największym zaskoczeniem było odkrycie, że emigracja nie kończy się wraz z
przekroczeniem granicy. Człowiek wraca do kraju, ale jeszcze długo pozostaje emigrantem
we własnej pamięci. Odruchowo porównuje, przelicza, ocenia. W sklepie dziwi się kolejce. W
urzędzie czeka na procedurę, której już nie ma. W rozmowach ze znajomymi co chwilę
zaczyna zdanie od słów: „W Anglii było inaczej...”.

Pewnego dnia córka przerwała mu w połowie takiej opowieści. -Tato, ale my mieszkamy
tutaj.

To było zwykłe zdanie wypowiedziane przez dziecko. Dla Filipa okazało się ważniejsze niż
niejeden podręcznik zarządzania. Zrozumiał, że nie buduje angielskiej firmy w Polsce.
Buduje polską firmę, korzystając z doświadczeń zdobytych za granicą. To zasadnicza różnica.
Kopiowanie rozwiązań rzadko przynosi dobre efekty. Trzeba je rozumieć, a dopiero później
dostosowywać do ludzi, miejsca i kultury.

Kilka miesięcy później zakład Filipa odwiedził jeden z jego dawnych brytyjskich
kontrahentów. Przeszedł powoli między stanowiskami produkcyjnymi, zatrzymywał się,
rozmawiał z pracownikami i uważnie obserwował halę. Na koniec uśmiechnął się i
powiedział coś, co Filip zapamiętał na długo.

- Nie przeniosłeś Anglii do Polski. Zbudowałeś tu coś własnego.

Kiedy opuszczam jego zakład, zmiana właśnie dobiega końca. Pracownicy gaszą światła,
zamykają magazyn i żegnają się z szefem po imieniu. Nikt nie stoi na baczność. Nikt nie
ogląda się nerwowo przez ramię. W tej scenie nie ma nic spektakularnego. Być może właśnie
dlatego zostaje w pamięci.
Przed halą stoi niewielka tabliczka z nazwą firmy. Nie ma na niej żadnego hasła o sukcesie,
innowacyjności ani światowych ambicjach. Jest tylko logo i adres. Filip przekręca klucz w
drzwiach, jeszcze raz spogląda na budynek i mówi, bardziej do siebie niż do mnie:

- Wie Pan, kiedyś myślałem, że z Anglii przywiozę maszyny, kontakty i kapitał. Przywiozłem.
Ale nie to było wyzwaniem. Milknie na chwilę.
- Najtrudniej było sprowadzić do Polski samego siebie.

Dopiero wtedy rozumiem, że tytuł tej historii nie jest metaforą. Jest bilansem piętnastu lat
emigracji. Są podróże, które kończą się na lotnisku. I są takie, które kończą się dopiero, gdy
człowiek przestaje pytać, gdzie jest jego dom, bo odkrywa, że od dawna nosił go w sobie.

W niedzielę Filip wstaje wcześniej niż zwykle. Nie dlatego, że musi. Przez piętnaście lat
organizm przyzwyczaił się do poranków zaczynających się przed świtem i nawet teraz trudno
mu spać dłużej. W kuchni pachnie kawa, a z pokoju obok dochodzi głos wnuczki jego matki,
która od kilku minut próbuje namówić babcię na kolejną partię warcabów. Za godzinę
przyjadą siostra z rodziną. Na stole będzie rosół, pieczone mięso i sernik, który mama piecze
od trzydziestu lat według tego samego przepisu.

Mama porusza się już wolniej niż kiedyś. Coraz częściej zapomina, gdzie odłożyła okulary
albo który dzień tygodnia właśnie się zaczyna. Tylko przy niedzielnym obiedzie wszystko
odbywa się dokładnie tak samo jak przed laty. Ten sam biały obrus, te same talerze
wyjmowane z kredensu tylko na rodzinne spotkania i ta sama zupa, której smak Filip przez
lata próbował bezskutecznie odnaleźć w Birmingham.

Kilka miesięcy temu, gdy pomagał mamie sprzątać kuchnię, zauważył, że z coraz większym
trudem podnosi cięższe garnki. Bez słowa przejął je z jej rąk. Uśmiechnęła się tylko. -
Widzisz... - powiedziała cicho. - Kiedyś to ja nosiłam ciebie.

Filip promienieje, kiedy nalewa sobie kawy. Przez lata takie niedziele oglądał na ekranie
telefonu. Łączył się z rodziną, składał życzenia, patrzył, jak wszyscy jedzą obiad, a potem
rozłączał rozmowę i wracał do pustego domu w Birmingham. Zawsze mówił, że to tylko kilka
godzin lotu. Dopiero po latach zrozumiał, że odległości nie mierzy się kilometrami.

Przed wyjściem spogląda przez okno na stojący przed domem samochód. Na tylnej klapie
wciąż widnieje niewielka naklejka GB. Ktoś kilka razy radził, żeby ją odkleił. Za każdym
razem odpowiadał, że zrobi to przy najbliższej okazji.

Tylko po co? Przecież nie wszystko trzeba wymazywać. Niektóre drogi zostają z człowiekiem
na zawsze. Ważne tylko, żeby wiedzieć, dokąd prowadzą.

Na czele Kapituły, która będzie rozpatrywać wnioski, stoi Tomasz Wolff, redaktor naczelny „Głosu”, gazety Polaków w Republice Czeskiej, laureat z 2024 roku. Członkiem honorowym jest prof. Iwona Hofman z Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej. Skład uzupełniają Joanna Majksner-Pińska, redaktor naczelna kwartalnika „Dwukropek” z Republiki Południowej Afryki, laureatka z 2023 roku, Maria Pyż z Radia Lwów (statuetka przyznana redakcji w 2022 roku) oraz Andrzej Pisalnik, dziennikarz piszący o sprawach Polaków na Białorusi.

Dodajmy, że w 2025 roku statuetkę odebrali Sabina i Ireneusz Lemansowie, twórcy i redaktorzy Radia Polonia Winnipeg w Kanadzie. Stało się to w Senacie podczas inauguracji kolejnego Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych. Teresa Sygnarek, prezes ŚSMP, podkreśla, że „Słowo Polonii” jest wyrazem uznania dla ich codziennego trudu, pasji i odwagi w przekazywaniu prawdy. Jej słowa brzmią szczególnie w roku, w którym z białoruskiego wiezienia został wypuszczony na wolność Andrzej Poczobut, dziennikarz, jeden z liderów polskiej mniejszości na Białorusi. W 2021 roku otrzymał wyróżnienie ŚSMP „Za wolność słowa”, które mógł odebrać dopiero w czerwcu bieżącego roku w Warszawie. Andrzej Poczobut stał się także członkiem honorowym naszego Stowarzyszenia.

Należy dokładnie zapoznać się z Regulaminem Nagrody i zgłosić kandydata, wypełniając wniosek do dnia 27 września.

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSe7fgdO_cZ9dbKHBeL1HU0t506rUiSfasaCoWazZMVVcLUBzw/viewform?usp=sharing&ouid=101762801046548955805

Oto link do formularza zgłoszeniowego:
 

Polska wchodzi w epokę kurczącego się społeczeństwa

Demografia od dawna przestała być wyłącznie przedmiotem analiz statystycznych. W XXI wieku stała się jednym z najważniejszych czynników decydujących o bezpieczeństwie państwa, jego potencjale gospodarczym, zdolności do prowadzenia polityki zagranicznej oraz utrzymania pozycji cywilizacyjnej. W przypadku Polski problem ten nabiera szczególnego znaczenia. Kraj od wielu lat doświadcza jednocześnie niskiej dzietności, starzenia się społeczeństwa oraz emigracji ludzi młodych.
Artykuł w całości można przeczytać na stronie Dorzeczy.pl

Gospodarzem uroczystości był Marek Błoński, prezes Polskiej Agencji Prasowej, który
zacytował list, który z więzienia na Rakowieckiej napisał do generała Czesława
Kiszczaka działacz opozycji, Adam Michnik: „Dla mnie, panie generale, więzienie nie
jest żadną szczególnie dotkliwą karą. To nie ja jestem więziony, to Polska. Szczęśliwy
jestem, że znalazłem się po właściwej stronie, wśród ofiar, a nie oprawców. W życiu
każdego uczciwego człowieka, panie generale, przychodzi taki trudny moment, kiedy
za proste stwierdzenie faktu: »to jest czarne, a to jest białe«, trzeba drogo płacić.
Może to być cena życia. Może to być cena życia płacona w Cytadeli, za drutami
Sachsenhausen, za kratami Mokotowa”.

Uroczystość nie przez przypadek odbyła się w PAP-ie. Przed rokiem trafiła tam
bowiem w depozyt statuetka. Teresa Sygnarek opowiadała, że do tego stopnia ciążyła
jej na półce w domowej biblioteczce, że wpadła na szalony plan, żeby jechać na
Białoruś i spróbować spotkać się z Andrzejem. – Mam podwójne obywatelstwo.
Skontaktowałam się ze szwedzkim Ministerstwem Spraw Zagranicznych, które
powiedziało, że podwójne obywatelstwo na Białorusi nie jest uznawane. Kiedy
dostałabym się tam z Polski, byłabym traktowana jako polska obywatelka, a oni nie
mogliby nic zrobić – wspominała Teresa Sygnarek. Prezes ŚSMP była także z Justyną
Prus z PAPu współprowadzącą wywiad z Andrzejem Poczobutem. Pytała go między o
rolę języka polskiego.

Teresa Sygnarek: Czy podzielasz zdanie, że język polski poza granicami kraju to nie
jest tylko dowód tożsamości, ale także inne spoiwo. Jak ważne jest to w różnych
krajach, ale szczególnie na Grodzieńszczyźnie i Białorusi? Jak ważne to jest, żeby znać
i uczyć dzieci i młodzież języka polskiego? – zadała pytanie.
Andrzej Poczobut: Trudno przecenić znaczenie języka polskiego dla mniejszości
polskiej, niezależnie od tego, w jakim państwie ona mieszka. Oprócz tego wszystkiego,
co powiedziałaś, to są drzwi, które otwierają cię na cały świat. Bez języka polskiego,
polskość nie przetrwa. Owszem, zarówno na Białorusi, jak i w innych krajach są
osoby, którym została polska świadomość zaszczepiona, ale nie znają naszego języka.
Problem polega na tym, że następne pokolenia bez języka już tej świadomości nie
będą miały. Dlatego tyle uwagi „Głos znad Niemna”, tygodnik Związku Polaków na
Białorusi, gdzie pracowałem, poświęca rozwojowi nauki języka polskiego –
odpowiedział. 

Odniósł się także do zapowiadanego we wrześniu powrotu na Białoruś.
AP: To naturalne, że chcę wrócić na Białoruś. W 2005 roku należałem do osób, które
nawoływały działaczy Związku Polaków na Białorusi, żeby się nie uginali pod presją
władz, czyli bronili niepodległości organizacji, bronili wewnętrznej jedności, bo
konflikt sprowadzał się do prostego pytania: czy to białoruskie służby specjalne będą
decydowały, kto jest kierownikiem organizacji, czy będzie decydowała organizacja.
My broniliśmy prawa do tego, żeby Związek samodzielnie wybierał kierownictwo.
Spotykaliśmy się wtedy z wieloma ludźmi w terenie. Dziś czuję za nich
odpowiedzialność. Jak człowiek idzie z przodu przed ludźmi, to jest za nich odpowiedzialny. 
Nasza obecność na Białorusi jest swoistą gwarancją bezpieczeństwa.
Jeżeli coś ma się stać w polskiej kwestii, to stanie się z nami. Muszę być z ludźmi,
których prowadziłem – dodał.

Mówił także o lepszych okolicznościach na Białorusi niż ostatnio. Jeżeli mamy dziś
pięć minut wolności na Białorusi, to w naszym interesie jest, żeby zrobić z nich
dziesięć. A jeżeli by się dało, to nawet piętnaście. A to, dla setek tysięcy Polaków na
Białorusi, byłoby wielkim osiągnięciem.

Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych skupia na dziś ponad 160 dziennikarzy
polskich z całego świata. Na piątkową uroczystość zarząd przyjechał w komplecie.
Oprócz Teresy Sygnarek, byli to: jej zastępczyni Anna Traczewska, sekretarz Tomasz
Wolff oraz Ewa Ikwanty, Maria Pyż i Edward Trusewicz.

Tekst: Tomasz Wolff
Zdjęcia: Markus Sygnarek

Szybko rodzi to szacunek. Trudno bowiem nie podziwiać człowieka, który potrafi godzić wymagającą funkcję redaktora naczelnego z zamiłowaniem do sportu wyczynowego. Wolff to biegacz, który siły do pokonywania codziennych wyzwań czerpie z biegania po górach, robiąc to w sposób dosłowny, na najtrudniejszych szlakach, gdzie testuje granice własnej wytrzymałości i charakteru... [ciąg dalszy artykułu można przeczytać tutaj]

 

Włączenie w działania Rady szerokiego spektrum kandydatów, reprezentujących różne kraje i doświadczenia, ma pomóc w poznaniu sytuacji, oczekiwań i problemów, z którymi borykają się Polacy mieszkający poza Ojczyzną, a w efekcie wypracować konkretne rozwiązania wspierające naszych Rodaków.

Po uroczystości powołania odbyło się pierwsze posiedzenie Rady do spraw Polonii i Polaków za Granicą. Przewodniczącym Rady został Konstanty Radziwiłł (Litwa), pierwszym zastępcą przewodniczącego Anna Maria Anders (Włochy) i drugim zastępcą przewodniczącego Tadeusz Antoniak (USA). Pełen skład Rady znajduje się na stronie prezydent.pl.

Wśród powołanych znaleźli się również przedstawiciele Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych. Jak podkreśla jego prezes, Teresa Sygnarek: „To przede wszystkim odpowiedzialność za wniesienie perspektywy mediów polonijnych do prac Rady i współtworzenie rozwiązań odpowiadających realnym potrzebom środowiska”. Wśród powołanych do Rady znaleźli się również członkowie Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych, a także Andrzej Poczobut, uhonorowany przez Stowarzyszenie wyróżnieniem „Słowo Polonii – Za wolność słowa” w 2021 roku.

Podczas swojego przemówienia prezes ŚSMP podkreśliła, że reprezentuje ponad 150 dziennikarzy i twórców mediów polonijnych z 30 krajów na 6 kontynentach, którzy tworzą realną infrastrukturę komunikacyjną łączącą Polskę z Polakami rozsianymi po całym świecie. Media polonijne pełnią dziś funkcję znacznie szerszą niż jedynie informacyjną. Są przestrzenią, w której kształtuje się współczesna tożsamość Polski. Zaznaczyła też, że silna Polonia nie istnieje bez silnej komunikacji, a wiarygodna komunikacja nie powstaje bez kompetentnych i zakorzenionych lokalnie mediów. W tym kontekście złożyła wniosek o powołanie w ramach Rady zespołu ds. mediów Polonijnych, ciała o charakterze roboczym, ale o realnym wpływie na kształt polityki państwa w tym obszarze. Swój wniosek motywowała trzema argumentami:

Po pierwsze – zmieniona przestrzeń komunikacji, ponieważ znacząca część Polonii funkcjonuje dziś niemal wyłącznie w środowisku cyfrowym, gdzie kształtują się opinie, relacje i tożsamość.

Po drugie – rośnie znaczenie narracji historycznej w debacie międzynarodowej, a brak spójnego i profesjonalnego przekazu pozostawia przestrzeń dla uproszczeń, a czasem także dla świadomych zniekształceń. Media polonijne mogą być w tym obszarze partnerem państwa, pod warunkiem że ta współpraca będzie realna, a nie tylko deklaratywna.

Po trzecie – potencjał istnieje, ale działa w rozproszeniu. Wiele redakcji polonijnych funkcjonuje dzięki zaangażowaniu i pasji, często bez silnego zaplecza. Teraz jest dobry moment, aby przejść od działań punktowych do podejścia bardziej strategicznego.

Dlatego powołanie zespołu ds. mediów polonijnych zostało wskazane jako krok w stronę nowoczesnej, spójnej i długofalowej polityki państwa wobec Polonii. Obecność przedstawicieli mediów polonijnych w Radzie ds. Polonii i Polaków za Granicą wpisuje się w szersze włączanie doświadczenia tego środowiska w prace gremium. Udział ten postrzegany jest przede wszystkim jako odpowiedzialność za reprezentowanie jego perspektywy oraz współtworzenie rozwiązań odpowiadających realnym potrzebom Polonii.

Następnym etapem prac Rady będzie wypełnienie ankiety dotyczącej potrzeb Polonii i propozycji usprawnień, a następne posiedzenie Rady odbędzie się na jesieni.

Myślami jesteśmy dziś przede wszystkim z nim, i z jego najbliższymi. Po latach trudnych doświadczeń życzymy mu spokoju, bezpieczeństwa oraz czasu, który pozwoli odbudować to, co zostało brutalnie przerwane.

Jednocześnie czekamy z ogromnym poruszeniem na moment, w którym będziemy mogli przekazać mu osobiście słowa wsparcia, szacunku i wdzięczności. Chcemy również wręczyć mu przyznane w 2021 roku przez Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych wyróżnienie — statuetkę „Za wolność słowa”.

Dziś to odznaczenie przestaje być tylko symbolem.
Dziś staje się świadectwem.

Świadectwem odwagi.
Świadectwem prawdy.
Świadectwem człowieka, którego nie udało się złamać.

Webinar poprowadzi dr Malwina Żuchniewicz, związana z Wydziałem Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii Uniwersytetu Warszawskiego. Jest ona uznaną ekspertką w zakresie komunikacji i promocji.  W ubiegłym roku poprowadziła już spotkanie dla naszego środowiska, a jej gotowość do dalszego dzielenia się wiedzą i doświadczeniem pozwala nam kontynuować tę wartościową współpracę. Jej doświadczenie łączy perspektywę akademicką z praktyką medialną, co gwarantuje uczestnikom dostęp do aktualnej i użytecznej wiedzy.

Planowany cykl webinarów ma charakter praktyczny i rozwojowy. Jego celem jest wyposażenie członków w konkretne narzędzia oraz kompetencje niezbędne w codziennej pracy redakcyjnej i promocyjnej.

Udział w szkoleniach jest możliwy wyłącznie dla członków Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych.

👉 Zachęcamy do dołączenia do Stowarzyszenia i skorzystania z oferty edukacyjnej oraz wspólnych inicjatyw. 
Więcej w zakładce ZOSTAŃ CZŁONKIEM. Wyślij deklarację 

Ubiegłoroczne spotkana ŚSMP i FMPnW z przedstawicielami Senatu i Biura Polonii zaowocowały uruchomieniem dwuletnich projektów dla mediów polonijnych.

Strony ustaliły również termin kolejnego spotkania, które planowane jest na przełom maja i czerwca br., w celu kontynuacji rozmów oraz monitorowania dalszego rozwoju sytuacji.

W spotkaniu udział wzięli:

• Biuro Polonijne w Kancelarii Senatu RP : Dyrektor Artur Kozłowski, Wicedyrektor Marcin Wojciechowski, Przedstawiciel zespołu programowo-analitycznego Grzegorz Seroczyński, Główny specjalista Aleksandra Leicht,.
• Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych: Prezes Teresa Sygnarek,  Wiceprezes Anna Traczewska (online), Sekretarz Generalny Edward Trusewicz, Członek zarządu Maria Pyż.
• Federacja Mediów Polskich na Wschodzie: Prezes Halina Szczotka, Wiceprezes Rajmund Klonowski.

Kształtujmy Przyszłość Razem!
Naszym celem jest, aby każdy z Was opuścił szkolenia z poczuciem, że zyskał realne narzędzia a przede wszystkim inspirację do działania.
Nie pozwólcie, by ta szansa umknęła!

Szczegóły dotyczące terminów, programu i rejestracji pojawią się już wkrótce na naszej stronie internetowej oraz na profilu Stowarzyszenia na Facebooku. Śledźcie nasze ogłoszenia i bądźcie gotowi, by podjąć wyzwanie i wznieść swoje dziennikarstwo na wyższy poziom.

Do zobaczenia!!!
 

Z okazji jubileuszu życzymy całemu zespołowi dalszych sukcesów, niegasnącej kreatywności i wielu nowych inspirujących projektów. 

📹 Obejrzyj jubileuszowy film videoPYJA



 

Wiersz 'Praca' Cypriana Kamila Norwida to jedno z najważniejszych utworów poety, w którym przedstawia on swoją koncepcję pracy jako fundamentu istnienia człowieka i jego twórczego geniuszu. Poeta podkreśla, że początek prawdziwej pracy leży nie w fizycznym wysiłku, ale w 'potem twego CZOŁA' – czyli w wysiłku umysłowym, w koncentracji i stanowczości ducha. 

Interpretacja fragmentu wiersza 'Praca' oraz reportaż fotograficzny z Forum - Leokadia Komaiszko 2025.

Właściwie to nie bardzo lubię niespodzianki na „łapu capu”, bowiem zawsze wiąże się ze
stressem, który unikam, jak diabeł święconej wody. Wstępnie wyraziłam zgodę, po czym
w te pędy pojechałam po bilety na Hauptbahnhof. Na szczęście jeszcze były dostępne w
sprzedaży z miejscówkami, ale tylko do Warszawy. Powrót musiałam przełożyć na
poniedziałek, co wiązało się z noclegiem w hotelu, a tym samym dodatkowe koszty
własne.
Zadowolona, że mam bilety w ręku, rozpoczęłam przygotowania do podróży. W
smarfonie przesłano mi program Forum, po którym mina mi zrzedła. Okazuje się, że nie
zdążę na inaugurację do Senatu, jednak szefowa Stowarzyszenia Teresa Sygnarek
doradziła, bym cichutko weszła do sali 217 na drugim piętrze.


Krystyna Koziewicz ciąg dalszy opisuje tutaj: www.blog-polonia.pl/
 

Pochodzący ze Szczecina Irek Lemans, od blisko 30 lat jest redaktorem nadającego od 1952 roku Radia Polonia Winnipeg. Od 2014 roku redakcja działa pod auspicjami Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego Sokół w Winnipeg, którego Irek jest członkiem od ćwierć wieku. Sabina – dziennikarka znana słuchaczom Radia „Znad Wilii” w Wilnie, gdzie prowadziła popularne audycje „Życie z pasją” i „Klub Dobrej Książki”. Jej aksamitny głos i serdeczność do dziś wspominają wileńscy słuchacze.

Ich historia mogłaby być scenariuszem filmu. Sabina i Irek poznali się podczas Forum Mediów Polonijnych w Katowicach. Połączyła ich pasja, mikrofon i… miłość. W 2008 roku Sabina przeprowadziła się do Kanady, a Irek oświadczył się jej na antenie radiowej. Od tego momentu wspólnie tworzą programy radiowe, których celem jest podtrzymywanie języka polskiego, promowanie kultury, informowanie o ważnych wydarzeniach w Polonii oraz prezentowanie dorobku wielu pokoleń Polaków w Kanadzie i na świecie. 

Lemansowie angażują się także w działalność polonijną poza studiem – są związani z wieloma projektami kulturalnymi.

Nagroda Słowo Polonii jest symbolicznym ukoronowaniem ich wysiłku. Ale kto zna Irka i Sabinę, ten wie, że najważniejsze dla nich nie są medale i statuetki, lecz słuchacze – zwłaszcza ci, którzy dzięki ich głosowi czują się bliżej Polski.

Sabina i Irek Lemansowie to przykład, że Polonia może być mocna, jeśli ma swoje media – i ludzi, którzy potrafią je wypełnić treścią i sercem. Ich historia to dowód, że czasem jedno spotkanie może połączyć nie tylko dwoje ludzi, ale też dwa kontynenty. To duet, który od lat daje Polonii w Manitobie poczucie wspólnoty, przynależności i dumy z bycia Polakiem.

I właśnie za to otrzymali Słowo Polonii. I właśnie za to – zasłużyli na wdzięczność.

 

Senat ma w swoim statucie opiekę nad Polonią i Polakami za granicą. W czasie inauguracji wielokrotnie zabrzmiało, że słowa „opieka” powinno zostać zastąpione współpracą.

– Światowe Forum Mediów Polonijnych to możliwość wymiany poglądów i myśli. Formalnie zadanie Senatu brzmi: opieka nad Polakami i Polonią, które trzeba zastąpić współpracą i partnerstwem – mówił Artur Kozłowski, dyrektor Biura Polonijnego Senatu RP.

Najważniejszym punktem programu w Senacie było wręczenie statuetki Słowo Polonii. Decyzją kapituły, w której członkiem honorowym była prof. Iwona Hofman z Uniwersytetu Marie-Curie-Skłodowskiej w Lublinie, tegorocznym laureatem zostało małżeństwo Sabina i Irek Lemansowie, którzy od wielu lat prowadzą polskie audycje w Radiu Polonia Winnipeg. Mieszkają w kanadyjskiej prowincji Manitoba, w której w zimie temperatury spadają do minus 20 stopni. – Swoimi sercami, w których łączą się pasja, zaangażowanie, społecznictwo, ale także pełen profesjonalizm, są w stanie rozkruszyć każdy lód i sprawić, że pod każdą szerokością geograficzną robi się zwyczajnie gorąco. I to nie tylko na sercu – zabrzmiało w laudacji.
 

Światowe Forum Mediów Polonijnych zostało zorganizowane przez Światowe Stowarzyszenie Mediów Polonijnych przy współpracy Europejskiej Unii Wspólnot Polonijnych, reprezentowanej przez jego prezesa, Edwarda Trusewicza. Zadanie zostało dofinansowane w ramach sprawowania opieki Senatu Rzeczypospolitej Polskiej nad Polonią za posrednictwem Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”. Na miejscu byli obecni jego wiceprezes Zdzisława Bańkowska oraz Tomasz Różniak, przewodniczący Zarządu Krajowego. 

W Senacie po raz kolejny zabrzmiał apel o uwolnienie Andrzeja Poczobuta. Podobnie stało się w Polskiej Agencji Prasowej, gdzie ŚSMP zorganizowało konferencję prasową dla mediów w Polsce.
 

Najważniejszym punktem programu w Senacie było wręczenie statuetki Słowo Polonii. Tegorocznym laureatem zostało małżeństwo Sabina i Irek Lemansowie, którzy od wielu lat prowadzą polskie audycje w Radiu Polonia Winnipeg. Poznali się kilkanaście lat temu na forum mediów. Mieszkają w kanadyjskiej prowincji Manitoba, w której w zimie temperatury spadają do minus 20 stopni. – Swoimi sercami, w których łączą się pasja, zaangażowanie, społecznictwo, ale także pełen profesjonalizm, są w stanie rozkruszyć każdy lód i sprawić, że pod każdą szerokością geograficzną robi się zwyczajnie gorąco. I to nie tylko na sercu – zabrzmiało w laudacji. Statuetkę wręczyła Teresa Sygnarek, prezes ŚSMP.

O Andrzeju Poczobucie mówił Andrzej Pisalnik z Grodna, mieszkający od kilku lat z rodziną w Polsce. – O Andrzeju można opowiadać długo albo krótko. To nasz kolega, który cierpi za to, czego nie zrobił. Został oskarżony za czyny, których nie popełnił – opowiadał. Najważniejsze jednak zabrzmiało później. Polski rząd w najbliższy poniedziałek zamierza otworzyć przejścia graniczne z Białorusią w Bobrownikach i Kuźnicy Białostockie. Andrzej Pisalnik wyraził nadzieję, że Polska „dobiła targu” z Aleksandrem Łukaszenką i w zamian za ten gest Andrzej Poczobut zostanie wypuszczony na wolność. – Jeżeli nie stanie się to teraz, to musimy nastawić się na długi marsz i kilka kolejnych lat odsiadki Andrzeja – przyznał za smutkiem.

Tegoroczna edycja Forum rozpocznie się w gmachu Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie odbędzie się uroczysta inauguracja z udziałem najwyższych przedstawicieli władz państwowych i organizacji polonijnych.
Wystąpienia inauguracyjne wygłoszą przedstawiciele Senatu RP, a także prezesi wiodących organizacji współpracujących z mediami polonijnymi – Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych, Europejskiej Unii Wspólnot Polonijnych oraz Stowarzyszenia „Wspólnota Polska”. Wydarzenie zostało obięte patronatem Marszałka Senatu RP.

Podczas inauguracji zaplanowano również apel o uwolnienie Andrzeja Poczobuta – dziennikarza i działacza polonijnego z Białorusi, a także uroczyste wręczenie wyróżnienia „Słowo Polonii” – nagrody przyznawanej za szczególne zasługi i działalność na rzecz Polonii i promocji dobrego imienia Polski za granicą.

Konferencja prasowa w Centrum Prasowym PAP

Jednym z kluczowych punktów programu pierwszego dnia Forum będzie konferencja prasowa organizowana w Centrum Prasowym Polskiej Agencji Prasowej przy ul. Brackiej w Warszawie.
To prestiżowe miejsce, będące jednym z najważniejszych ośrodków informacyjnych w kraju, stworzy przestrzeń do prezentacji głównych założeń tegorocznej edycji Forum, omówienia priorytetów środowiska mediów polonijnych oraz przedstawienia problemów, z którymi mierzą się redakcje polonijne na całym świecie.

Konferencja zgromadzi przedstawicieli mediów krajowych i zagranicznych, ekspertów, liderów organizacji polonijnych oraz reprezentantów instytucji państwowych. Zaplanowane wystąpienia i rozmowy będą okazją do podkreślenia roli mediów polonijnych w utrzymywaniu więzi z Polską, w walce z dezinformacją, w propagowaniu rzetelnej informacji oraz w budowaniu pozytywnego wizerunku Polski poza granicami kraju.

W trakcie konferencji przedstawione zostaną także cele i kierunki działań Światowego Stowarzyszenia Mediów Polonijnych na rok 2026, a uczestnicy będą mieli możliwość zadawania pytań i wymiany opinii w gronie ekspertów.
To ważna platforma dialogu, dzięki której głos Polonii jest słyszalny w przestrzeni publicznej i medialnej.

Część merytoryczna i warsztatowa

Po części warszawskiej uczestnicy przeniosą się do Pułtuska, gdzie w historycznej scenerii Zamku Domu Polonii odbędą się panele tematyczne i warsztaty poświęcone aktualnym wyzwaniom mediów polonijnych.

Wśród prelegentów znajdą się wybitni przedstawiciele polskich środowisk akademickich, m.in.:

• prof. dr hab. Iwona Hofman (UMCS) – o budowaniu relacji i angażowaniu społeczności medialnej,
• dr Ilona Dąbrowska (UMCS) – o wiarygodności mediów i walce z dezinformacją,
• dr Malwina Żuchniewicz (Uniwersytet Warszawski) – o budowaniu marki mediów polonijnych,
• prof. dr hab. Małgorzata Łosiewicz (Uniwersytet Gdański) – o diagnozie i wyzwaniach mediów polonijnych.

Forum zwieńczą warsztaty branżowe. Uczestnicy wspólnie opracują wnioski i komunikat końcowy, który zostanie zaprezentowany podczas spotkania w niedzielę, 16 listopada.

Zadanie dofinansowane w ramach sprawowania opieki Senatu Rzeczypospolitej Polskiej nad Polonią i Polakami za granicą w 2025 r.

„Więc ja chciałbym Twoje serce ocalić od zapomnienia.”

— Konstanty Ildefons Gałczyński

Mam wrażenie, Agnieszko, że każdy ludzki los jest jednak bardzo indywidualny. Nie tylko poprzez doświadczenia, które spotykają człowieka, lecz także poprzez emocjonalno-intelektualny odbiór tego, co jest przeżywane. Myślę więc, że tak jak każdy z nas jest osobliwością, tak unikatowe są nasze emigracyjne ścieżki. Nie da się żadnej powtórzyć ani opowiedzieć o swoim życiu tak samo. 

Emigracja jest poważnym szkoleniem, takim jak dobra wyższa uczelnia, a nawet powiedziałabym, że niejedna, lecz liczne uniwersytety. Przechodzą przez doświadczenie ekspatriacji i budują nowe życie tylko najsilniejsi duchowo taka jest prawda. W nowych miejscach nikt na nas specjalnie nie czeka. Eksperymentując emigrację, stajemy się innymi ludźmi, bogatszymi o wzorce, z których wyrośliśmy, oraz te, które przekazał nam kraj przybrany czy też wybrany.

Los rozrzucił nas po świecie jak wiatr jesienne liście. 

Powoli usycha nadzieja, zatracają się kolory życia. 

Szarość przenika myśli, zaciera wspomnienia lecz serca wyrywają się od zapomnienia. 

Piękna Pani niesie je w torebce, troskliwie i czule zamyka te serca w kopertach i rozsyła, aby ocalić od zapomnienia rozwiane po świecie istnienia…

Drodzy Czytelnicy 👋

Dziękujemy za lekturę i wspólną podróż przez świat mediów polonijnych. W kolejnych tygodniach zaprezentujemy sylwetki kolejnych redaktorów – ludzi, którzy budują mosty między Polską a Polonią na całym świecie.

Pozostańcie z nami i niech każdy z tych wywiadów będzie okazją do refleksji, inspiracji i lepszego zrozumienia misji, jaka przyświeca mediom polonijnym.                                                                                                                 

 Agnieszka Smydra – redaktor ŚSMP